1×09 Solitary

Solitary (ang. „Samotnik”) – dziewiąty odcinek pierwszego sezonu serialu telewizyjnego Zagubieni.

  • Pierwsza emisja: 17 listopada 2004
  • Data emisji w Polsce: 12 marca 2005 (AXN), 1 grudnia 2005 (TVP1)
  • Retrospekcje: Sayid Jarrah
  • Reżyseria: Greg Yaitanes
  • Scenariusz: David Fury
  • Opis

    Odcinek rozpoczyna się ujęciem odległej części plaży z odpoczywającym nań Sayidem. Irakijczyk nagle spostrzega w piasku kabel z jednej strony ginący w morzu, z drugiej – w głębi dżungli. Bez namysłu rusza tym tropem w las. Nagle wpada w pułapkę i zawisa głową w dół, po czym traci przytomność. Budzi się pod wieczór, gdy odcina go tajemnicza kobieta i zabiera do swojego schronu. Sayid znów mdleje, a po przebudzeniu okazuje się, że jest przywiązany do elektrycznego łózka tortur. Kobieta uporczywie pyta go o tajemniczą Alex, lecz Sayid nie ma pojęcia, o kogo chodzi. Jego prześladowczyni jednak mu nie wierzy i wciera w niego coraz to nowe wolty energii. Gdy wreszcie zaczyna wątpić, pyta go o kobietę ze zdjęć, które miał przy sobie Sayid. Okazuje się, że to Nadia.

    Akcja cofa się do czasów wojny w Zatoce, gdzie Sayid jest prominentnym oficerem śledczym. Jego kolejną ofiarą ma być podejrzewana o współpracę w zamachu kobieta, którą okazuje się być Nadia. Oświadcza mu, że nic, cokolwiek by zrobił, nie zmusi jej do mówienia.

    Akcja wraca na wyspę. Hurley odnajduje w jednym z bagaży kije golfowe i, chcąc, by mieszkańcy znaleźli sobie jakieś zajęcie, buduje niewielkie pole. „Pierwszy sezon wyspowy” cieszy się ogromną popularnością, zarówno wśród „jaskiniowców”, jak i „plażowiczów”.

    Znowu wracamy do więzionego Sayida. Kobieta, którą okazuje się Danielle Rousseau, nadawczyni słynnego sygnału, rzeczywiście siedziała na wyspie przez 16 lat. Twierdzi, że sygnał zapętliła z miejsca bogatego w energię, jednak nie zdradza jego położenia. Chociaż nie ufa Sayidowi, rozwiązuje go, by naprawił dla niej pozytywkę jej męża, Roberta. Wcześniej więzień wyznaje, że Nadia zginęła przez niego. Podczas naprawy opowiada o sobie Irakijczykowi. Wiele lat temu jej statek badawczy, którym wypłynęli z Tahiti, utknął na mieliźnie nieopodal wyspy. Zbudowali to „tymczasowe” schronienie i próbowali jakoś przetrwać. Po dwóch miesiącach wszystkich jej towarzyszy dopadła tajemnicza zaraza. Według Danielle, przenoszona przez innych mieszkańców, którzy to później zajęli między innymi stację nadawczą. W końcu choroba wykończyła całą załogę, zostawiając kobietę samą. To właśnie wtedy zdecydowała się wysłać sygnał SOS, jednak nigdy nie doczekała się odpowiedzi. Myślała, że Sayid był agentem Innych i dlatego go uwięziła.

    Nagle oboje słyszą potężny ryk na zewnątrz. Sayid, który nie wierzy, żeby na wyspie mógł być ktoś jeszcze, twierdzi, że to tajemniczy „potwór”. Danielle z kolei nie daje wiary jego słowom, twierdząc, że coś takiego nie istnieje. Bierze strzelbę i wychodzi zająć się intruzem. Sayid, nie tracąc czasu, bierze drugą broń, a także sporządzone przez Francuzkę notatki na temat wyspy, m.in. mapę, i ucieka.

    Kolejny powrót do przeszłości. Sayid dostaje rozkaz doprowadzenia Nadii przed pluton egzekucyjny. W ostatniej chwili jednak nakazuje jej ucieczkę, lecz w tym samym momencie pojawia się jego dowódca. Irakijczyk zabija go, po czym nakazuje Nadii, by go postrzeliła, dzięki czemu sprawi wrażenie, jakoby uciekła bez niczyjej pomocy. Sayid nie chce iść razem z nią – to by oznaczało wyrok śmierci na jego rodzinie.

    Z powrotem na wyspie Sayid staje oko w oko z Danielle. Okazuje się jednak, że kobieta wymontowała z drugiej strzelby bolec, i że jej mąż popełnił ten sam błąd, gdy go zabijała. Wyjaśnia, że nie mogła pozwolić, by w razie ratunku choroba rozprzestrzeniła się na lądzie. W końcu jednak pozwala Sayidowi odejść, dodając, że Alex, porwana przez Innych, była jej córką, którą urodziła niedługo potem, i jej jedyną towarzyszką. Przykazuje mu, by bacznie obserwował swoich towarzyszy i nie ufał im. Niestety, w drodze powrotnej do obozu, przerażony mężczyzna słyszy szepty. Według Danielle – znak obecności Innych…

    źródło: Wikipedia